ما را به رندی افسانه کردند پیران جاهل شیخان گمراه
عیشم مدام است از لعل دلخواه کارم به کام است الحمدلله
ای بخت سرکش تنگش ببرکش گه جام زرکش گه لعل دلخواه
ما را به رندی افسانه کردند پیران جاهل شیخان گمراه
از دست زاهد کردیم توبه وز فعل عابد استغفرالله
جانا چه گویم شرح فراقت چشمی و صد نم جائی و صدآه
کافر مبیناد این غم که دیدست از قامتت سرو از عارضت ماه
شوق لبت برد از یاد حافظ درس شبانه ورد سحرگاه
گر تیغ بارد در کوی آن ماه گردن نهادیم الحکم لله
آئین تقوی ما نیز دانیم لیکن چه چاره با بخت گمراه
ما شیخ و واعظ کمتر شناسیم یا جام باده یا قصه کوتاه
من رند و عاشق در موسم گل آنگاه توبه استغفرالله
مهر تو عکسی بر ما نیافکند آئینه رویا آه از دلت آه
حافظ چه نالی گر وصل خواهی خون بایدت خورد در گاه و بیگاه